Yeşilçam... Koca bir tarih... Benim ise çocukluğum...
Çocukluğumdan beri sürdürdüğüm bir tutkudur Yeşilçam filmleri. Tekrar tekrar izlerim. İlk hangi filmi izledim, ilk kaç yaşında izledim hatırlamıyorum. Ne zaman televizyonda bir Yeşilçam filmine rastlasam ekranın başına kurulur, bitene kadar kalkmazdım.
En sevdiğim filmler arasında Hababam Sınıfı, Gırgıriye, Süt Kardeşim ve Ah Nerede filmleri geliyor. Yani ilk aklıma gelenler bunlar. Aslında ayrımda yapmak istemem çünkü her izlediğim Yeşilçam filminden ayrı bir tat alırım. Ne kadar filmin sonunu tahmin bile etsen o samimiyet öyle güzel görünüyor ki 'keşke hiç bitmeseydi' dediğim bile oluyordu her son yazısını gördüğümde.
Şimdilerde ise çocukluğuma geri dönme isteği uyandı bende. Çocukken herşey daha samimi ve gerçekti bana kalırsa. Ekrandan bile olsa o samimiyeti ve aslında bizi biz yapan unsurları daha çok görürdüm ve mutlu olurdum. Kapılıp giderdim o filmlerdeki aşklara,dostluğa,fedakarlığa.. Özlediğim bir sıcaklık aslında Yeşilçam filmleri..
Yeşilçam yıldızları ile karşılaştıklarımda oldu. Zihni Göktay, Şener Şen ve Tarık Akan vb. isimler Öyle mütevazi ve sevecen bir tavır sergilediler ki bana karşı aslında 'gerçek sanatçı' tabirini anlamış oldum. Üstelik Tarık Akan yaş almış olsa da aynı yakışıklılığını korumaya devam ediyor bence. Çok tatlıydı çok..
Aslında bir noktaya değinmek istiyorum. Bizim çoğu zaman kaçırdığımız önemli bir nokta var. Tabiri caizse Yeşilçam ünlülerine verdiğimiz değeri onlara hissettirmekte gerekli. Ancak Türk milleti olarak önemli sanatçılara verdiğimiz değeri vefat ettikleri zaman gösterme eğilimindeyiz. Sizlerinde benim gibi sonradan keşkeniz olmasın.
Samimiyetle belirtmeliyim ki 5 - 10 dakika yapmış olduğunuz görüşmenin sonunda kendinizi son derece iyi hissediyorsunuz.
Kemal Sunal, Adile Naşit, Sümer Tilmaç, Hulusi Kentmen, Sadri Alışık, Suna Pekuysal ve Oya Aydoğan gibi daha bir sürü isim.. Hepsinin ruhu şad, mekanları cennet olsun.
Son olarak iyi ki hayatımızdan geçtiler...
Görüşmek Üzere :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder